:: Κωνωπίνα ::

Ο εκπληκτικός συγγραφέας μύθων της αρχαιότητας Αίσωπος αναφέρει ετούτον τον θαυμάσιο μύθο: Ένας πολεμιστής, λέει, είχε ένα άλογο, άτι περήφανο, άπιαστο στο τρέξιμο και ακαταμάχητο στον πόλεμο ! Κι αυτός (όσο διαρκούσε ο πόλεμος) το ταΐζε, το αγαπούσε, το πρόσεχε. Κάποτε όμως ο πόλεμος τελείωσε και η ειρήνη ήρθε ... έκαμε τους ανθρώπους ξεχασιάρηδες!!!

Ο βετεράνος πολεμιστής ξέχασε εντελώς το περήφανο άτι του, κι αυτό αδυνάτισε, ασχήμαινε, ταπεινώθηκε. Μόλις που έστεκε στα πόδια του.

Για κακή όμως μοίρα του πολεμιστή οι σάλπιγγες του πολέμου ξαναήχησαν και ο ξεχασιάρης πολεμιστής, θυμήθηκε το άλογό του. Όταν όμως προσπάθησε να του ζέψει το πολεμικό άρμα, μισοπεθαμένο το άλογο άφησε όλο του το παράπονο να ξεχειλίσει:

- Αφέντη, του είπε: « εσύ ξ' ίππου εις όνον με μετεποίησες και πως εξ όνου θέλεις πάλιν ίππον έχεις; » (δηλ. εσύ από άλογο μ' έκαμες γαϊδούρι και τώρα θέλεις από γάϊδαρο να έχεις ξανά άλογο;)'.

Κι όμως αυτός ο χιλιόχρονος μύθος γίνεται τόσο επίκαιρος τώρα τελευταία γιατί και εμείς παρασυρμένοι από τα επιτεύγματα της τεχνολογίας αλλά προπαντός χορτασμένοι από διάφορα αγαθά της τελευταίας ειρηνικής περιόδου ξεχάσαμε (σαν τον πολεμιστή του μύθου που αναφέραμε) πολλά απ' τα' αγαθά εκείνα που με τόσους κόπους και αγώνες οι πρόγονοί μας έκτισαν, για να μας τα παραδώσουν και μεις να τα εγκαταλείψουμε στη μοίρα τους.

Ένα απ' αυτά είναι και τα διάφορα πηγάδια μας.

Το Χωριό μας παρ' όλο που ήταν από τα τυχερά στην υπόθεση νερού, εν τούτοις όμως, μόλις το 1930 τελείωσε το υδρευτικό έργο που έφερε καθαρό νεράκι από το Περγαντί και το οποίο (δόξα το Θεό) ρέει ακόμα. Από καταβολής λοιπόν κόσμου και μέχρι τότε τα πηγάδια και μόνο είχαν την τιμητική τους. Απ' αυτά ποτίζαμε τα ζώα και εαυτούς. Απ' αυτά πλέναμε και πλενόμασταν. Απ' το νερό τους ζυμώναμε και μαγειρεύαμε. Και επειδή τα καλοκαίρια η ανάγκη ήταν επιτακτικότερη, όλο και περισσότερα πηγάδια χρειαζόταν και φυσικά περισσότερα χρήματα και κόποι απαιτούνταν. Πολλές φορές μάλιστα ήρθαμε σε ρήξη με όμορους γείτονες και χωριανούς, επειδή έκλεβαν ή σπαταλούσαν το νερό. Το κυριότερο δε, είναι πως, καμία αναφορά για μολυσμένο νερό που αρρώστησε ανθρώπους δεν έφτασε ποτέ στις ημέρες μας, πράγμα που σημαίνει πως τα πηγάδια του Χωριού μας παρείχαν νεράκι καθαρό και υγιεινό!!!

Και όμως εμείς τα 'πληρώσαμε' με το ίδιο νόμισμα του πολεμιστή του μύθου μας: την εγκατάλειψη, παρ' όλο που δεν χρειαζότανε παρά λίγη περιποίηση κι ακόμα πιο λίγη φροντίδα. Αντί αυτών τα γεμίσαμε με διάφορα πλαστικά, πολλά από τα οποία προέρχονται από φυτοφάρμακα. Πετάξαμε μέσα ακόμα και ψόφια ζώα! Τέλος επιτρέψαμε στη φύση να τα εξοντώσει. Οι παλιοσυκιές, τα βάτα και άλλα παρασιτικά φυτά τα σφίγγουν καθημερινά, γκρεμίζοντάς τους τις πέτρες των τοιχωμάτων και κλείνοντάς τους την .. αναπνοή, με τους χωριανούς μας να παραμένουν μάρτυρες αυτής της εξόντωσης. Κρίμα!

Ο Σύλλογος Κωνωπινιωτών 'ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ', έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια για την καταγραφή όλων των πηγαδιών του Χωριού μας και πρωτοστατεί για τη διάσωσή τους όχι μόνο γιατί είναι μνημεία ανεκτίμητης ιστορικής αξίας αλλά......ποιος ξέρει,ίσως σε κάποια δύσκολη συγκυρία -γιατί οι εποχές είναι δύσκολες - «κληθούν» πάλι να διαδραματίσουν τον ρόλο τους.

Ήδη με πρωτοβουλία του Συλλόγου μας έχει τελειώσει η καταπληκτική ανακαίνιση του ιστορικού πηγαδιού της Καλίτσας.

Το πηγάδι στα Κακούδια	Το πηγάδι στο Φρυά	πηγάδι στην Αγία Αννα
Στέρνα σε χέρσο τώρα πια χωράφι	Λούτσα στα Λειβάδια	Η δεξαμενή άρδευσης στα Γαβραλώνια